Η απαρχή της Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού

Η ιστορία του Νέου Ελληνισμού, που διήρκεσε από τον 11ο μέχρι και τον 18ο αιώνα, αφορά μια πολύ επεξεργασμένη διατύπωση κι αυτό, διότι το ελληνικό κράτος υφίσταται μονάχα μετά το 1830. Στην μακραίωνη ιστορία των Ελλήνων δεν υπήρξε ελληνικό κρατικό μόρφωμα, που να ονομάζεται «Ελλάδα». Επιπρόσθετα, οι Έλληνες ήταν ιστορικά, από τη φύση τους, κατακερματισμένοι σε πολλά σημεία της Μεσογείου, από την αρχαιότητα μέχρι και τους σύγχρονους χρόνους.

Συνεπώς, ο όρος Ελλάδα δεν δύνανται να χρησιμοποιηθεί ως επίσημος σε ιστορικά κείμενα με ακριβή χρονικό ορισμό, παρά την χρήση του ήδη από την αρχαιότητα. Ο όρος ελληνισμός, ακόμη, δίνει τη δυνατότητα της κατανόησης της διασποράς των Ελλήνων εντός του χωροχρόνου. Και, φυσικά, ο «Νέος Ελληνισμός» παραπέμπει σε κάτι νεότερο από τους αρχαίους χρόνους, και αντιστοίχως από τους μεσαιωνικούς.

Για ένα εκτεταμένο χρονικό διάστημα χρησιμοποιούνταν η χρονολογία 1453 ως η τομή σε σχέση με την ιστορία του Μεσαιωνικού Ελληνισμού και τη νεότερη εποχή. Η πτώση της Κωνσταντινουπόλεως –που είναι γνωστή τοις πάσι–, θα ήταν δυνατόν να αποτελεί την καίρια τομή, και, συνακολούθως, τη χρονολογία έναρξης του νέου ελληνισμού.

Αφενός, η μία πιθανή χρονολογία της απαρχής του νέου ελληνισμού θεωρείται το 1204, όπου χάρη στο έργο του ιστορικού, καθηγητή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης Απόστολου Βακαλόπουλου, έχει κατοχυρωθεί ως το ορόσημο της γέννησής του. Το 1204 σηματοδοτείται από ένα μεγάλο ιστορικό γεγονός, αυτό της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους. Η χρήση του όρου «Φράγκος» είναι γενική προκειμένου να χαρακτηρίσει είτε τους Λατίνους, είτε τους Δυτικοευρωπαίους, είτε τους καθολικούς για την παραπομπή και την ερμηνεία στους ένοπλους κατοίκους, οι οποίοι ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου από τη δυτική Ευρώπη.

Και αφετέρου η χρονολογία 1071, που συνδέεται με μια σπουδαία μάχη, που δόθηκε στη Μικρά Ασία μεταξύ των Βυζαντινών και των Σελτζούκων Τούρκων, αυτή του Μαντζικέρτ. Στην εν λόγω μάχη οι Τούρκοι, που πρωτοπαρουσιάζονται στα βυζαντινά εδάφη ως Σελτζούκοι –πρώιμοι- Τούρκοι, νικούν τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα, τον συλλαμβάνουν αιχμάλωτο και συμφωνούν μαζί του για την κατανομή των εδαφών στη Μικρά Ασία.  Ο τελευταίος ξανά βοηθιέται να επιστρέψει στην Βασιλεύουσα, εκεί, όμως, ήδη τον περιμένει ο πολιτικός του αντίπαλος, όπου και τον εξοντώνει.

Στην συνέχεια, ο Αλπ Αρσλάν, αρχηγός των Σελτζούκων Τούρκων, θεωρεί ότι η συμφωνία, που είχε κάνει με τον Ρωμανό, δεν ισχύει με αποτέλεσμα να καταλάβει ένα μεγάλο τμήμα της Μικράς Ασίας. Έκτοτε, η Μικρά Ασία, σε μια μεγάλη της έκταση, παραμένει τουρκική θέτοντας τους ιστορικούς να φρονούν ότι η χρονολογία αυτή είναι η προσφορότερη, για να δημιουργήσει τις βάσεις της ιστορίας του νέου ελληνισμού. Άλλωστε, τονίζει το μακραίωνο της συνυπάρξεως με αυτούς τους φορείς, που ήρθαν από τη στέπα, Σελτζούκους και Οθωμανούς, εκείνους, που δημιούργησαν μία μεγάλη αυτοκρατορία, ιδιαίτερα μετά το 1300.

Εν ολίγοις, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπέστη ένα τεράστιο ρήγμα, αφού κατελήφθη από καθολικές δυτικοευρωπαϊκές δυνάμεις και, έπειτα, οριστικά το 1453 από τους Οθωμανούς Τούρκους, δίχως να μπορεί να ανακάμψει μέχρι και σήμερα. Βέβαια, η κατάληψη δεν περιορίστηκε μονάχα εκεί. Ήταν εκτεταμένη και στα ευρύτερα τμήματα της ανατολικής Μεσογείου, της νότιας Βαλκανικής –εδάφη που σήμερα κυρίως είναι ελληνικά–, και συνέβαλε στη δημιουργία λατινικών ηγεμονιών στην Κρήτη, την Κύπρο, την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα, στα νησιά του Ιονίου, τα νησιά του Αιγαίου, και κατά διάφορες περιόδους στα τμήματα του σημερινού βόρειου Αιγαίου και τμήματα της Θεσσαλίας.

Συμπερασματικά, το ελληνικό στοιχείο, από το 1204 και εξής, συνυπάρχει στενά με το καθολικό-δυτικοευρωπαϊκό στοιχείο, και, φυσικά, μετά το 1071 με το τουρκικό στοιχείο λόγω της μάχης του Μαντζικέρτ. Ως φυσικό επακόλουθο, τα προαναφερθέντα διαδραμάτισαν ρόλο στη διαμόρφωση της φυσιογνωμίας του Νέου Ελληνισμού συνδυαστικά με όλα εκείνα τα προηγούμενα ιστορικά στοιχεία, που έφερε αυτός ο εθνικός κορμός, Δυτικούς και Τούρκους. Εδώ, καλό είναι να επισημανθεί ότι οι Τούρκοι την εποχή αυτή είναι ήδη μουσουλμάνοι.

Το Βυζάντιο υπήρξε ελληνόφωνη αυτοκρατορία και βαθύτατα πολιτισμικά συνδεδεμένη με το ελληνικό στοιχείο και με τα στοιχεία της ταυτότητάς του. Ιδιαίτερα μετά την εποχή του Ηρακλείου, τον 7ο αιώνα, και η διοίκηση είναι ελληνόφωνη και όλα τα κείμενα που παράγονται είναι ελληνικά. Μολαταύτα, ποικίλα δημώδη ποιήματα τα οποία έχουν σωθεί από το Βυζάντιο, του 12ου – 13ου – 14ου αιώνα, παρουσιάζουν τη λαϊκή γλώσσα, που χρησιμοποιούνταν στο Βυζάντιο, να εντοπίζεται αρκετά κοντά στη λαϊκή σημερινή γλώσσα.

Επομένως, και αυτά συνέβαλαν με την σειρά τους στη διαμόρφωση του νέου ελληνισμού, καθώς και η επαφή με τους Φράγκους, η μακρύτατη συνύπαρξη -με ηγεμονική διάσταση- με το δυτικό στοιχείο αφενός, και τουρκικού στοιχείου αφετέρου.

Like my facebook page

Follow my insta page

Προσωπικός Λογαριασμός (fb) ΚΣ

Προσωπικός Λογαριασμός (insta) ΚΣ


Δημοσιεύτηκε από τον Αικατερίνη Συμφέρη

Γεια σας, καλώς ήρθατε στην ιστοσελίδα μου. Είμαι πτυχιούχος του τμήματος Θεολογίας και νυν προπτυχιακή φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής του τμήματος Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Κάτοχος πτυχίων ξένων γλωσσών: Αγγλικών, Ισπανικών και Ιταλικών. Επιπλέον, είμαι πιστοποιημένη με το Vellum σε Τυφλό Σύστημα, ECPR και ERP Soft1 . Διδάσκω ιστορία, έκθεση, θρησκευτικά, αγγλικά και ιταλικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create your website with WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: